Σήμερα πήγα γήπεδο. Μετά από πολλά χρόνια. Αν εξαιρέσουμε μια Κυριακή του 2000, που (εν μέσω χημειοθεραπειών, ως αμήχανη αντίδραση και ως φόρος τιμής σε μια ζωή που δεν ήξερα τότε αν θα έχει συνέχεια…) πήγα στο –παλιό ακόμα– γήπεδο της Ριζούπολης, είχα να πάω από τη δεκαετία του ’80.
Και είδα για πρώτη φορά τον Απόλλωνα («Αθηνών» τον ήξερα εγώ…) να παίζει στην Δ’ Εθνική… Ας είναι, άλλη μια άσκηση, άλλο ένα μάθημα να παίρνω τη ζωή όπως έρχεται… Τουλάχιστον, νίκησε.
Παρατήρησα και κάποιες αλλαγές σε σχέση με τις απολλωνιστικές κερκίδες που ήξερα: οι νεώτεροι έβριζαν. Οχι ιδιαίτερα, όσο οι οπαδοί όλων των ομάδων κάθε Κυριακή. Απλώς δεν υπάρχει πια η Διαφορά που χαρακτήριζε τον παλιό απολλωνιστή… 608Αλλά υπήρχαν νέα παιδιά, φωνακλάδικα και παθιασμένα — που επίσης παλιά δεν υπήρχαν. Και τα χάρηκα. Χάρηκα που υπάρχουν νέοι άνθρωποι να ξανακρατήσουν την βαριά σημαία του αουτσάιντερ, του επίμονου διαφορετικού που ήταν πάντοτε ο απολλωνιστής. Νέοι, όχι πρασινοκόκκινοι με τον Απόλλωνα ως «δεύτερη» ομάδα· απολλωνιστές και μόνον. Ναι, μπορεί να μην είχε σχέση με τη Ριζούπολη που ήξερα παλιά, αλλά σήμερα ένιωσα πως το απολλωνάκι επιστρέφει. Με ελαφρώς άλλη μορφή, με λίγο αλλοιωμένο ήθος, αλλά με ζεστά νέα παιδιά και με το ίδιο πάντοτε πείσμα. Είναι 2008, και για μένα, που οι δεσμοί ξεκινουν από τα ’60 και που μετά τα ’80 παρακολουθούσα μόνον εκ του μακρόθεν, μια κάποια συγκίνηση ήταν αναπόφευκτη σήμερα. Το ποδόσφαιρο δεν είχε σημασία. Ούτε καν η νίκη. Αυτό που με συνεπήρε, έστω για λίγο, ήταν η Συνέχεια…
Αυτά έξω και γύρω μου. Μέσα μου, απ’ ό,τι φαίνεται, η καρδιά με τα τέσσερα μπαϊπάς παραμένει μπλε: εκείνο το παράξενο, ιδιόμορφο μπλε που σκεπάζει τη σέπια των φωτογραφιών από τα Πατήσια του ’60. Δεν ήταν λοιπόν, τελικά, μόνον τα νιάτα μου μπλε· και τώρα, με το σώμα να λαχανιάζει πια περπατώντας ξανά, χρόνια μετά, τον δρόμο με τα λουλουλάδικα στον Προμπονά, τα μπλουζ της ζωής μου, σαν κόμπος στον λαιμό, συνόδευσαν τον ελαφρύ πόνο στο στήθος που υπενθύμιζε τις μέρες που κύλησαν.
Εσείς, οι πιτσιρικάδες που χοροπηδάγατε παραδίπλα και τραγουδάγατε «έχω αρρωστήσει και τα βλέπω όλα μπλε», να ‘στε καλά. Ησασταν σήμερα το καλύτερο αντικαταθλιπτικό…

Advertisements