Στα Πατήσια πάλι χθες. Οι Κυριακές μου ξαναμπαρκάρουν με το απολλωνάκι στην πλώρη τους, ως παρουσία πλέον· όχι μόνον ως ράκη μνήμης και, καλά κρυμμένες από τον περίγυρο, εμμονές.

Ο Γ. μου έλεγε χθες πως αυτό που τον γοήτευσε, ως παιδί, ήταν η προσωπική του, παιδική προσλαμβάνουσα παράσταση της «Ελαφράς Ταξιαρχίας».

Ναι, υπάρχει λόγος που η ομάδα του Απόλλωνα απέκτησε αυτό το προσωνύμιο. Δεν καλοεξηγείται, αλλά όποιος έχει βιώσει, οπουδήποτε, μάχες ανάμεσα σε ετεροβαρείς αντιπάλους, με διαφορετικό υπόβαθρο και «εξοπλισμό», μπορεί να ψυχανεμισθεί το γιατί και πώς… Πέραν του καλού και του κακού (που ως συνήθως δεν έχει σημασία παρά μόνον ως ναρκισιστικό άλλοθι), η ουσία είναι στην πηγή της όποιας δύναμης: εντός ή εκτός. Εντός των ορίων του σώματος ή ως πρόσθετος εξοπλισμός· ως ψυχική εξάρτυση ή ως δύναμη των όπλων — εντός ή εκτός «αγωνιστικών χώρων». (Αυτό άλλωστε βρίσκω και γελοίο στην υποτιθέμενη αναμέτρηση του κυνηγού με το θήραμα: το ετεροβαρές του εξοπλισμού τους…)

Σκεφτόμουν λοιπόν πως η έννοια «αθλητισμός» δεν με αφορά — ζω άλλωστε μάλλον «ανθυγιεινά» και αποτελεί επιλογή μου. Την ζωή την αντιλαμβάνομαι ως αποδοχή της φθοράς, όχι ως νευρωτικό κυνηγητό της ακμής. Τα δε περί αθλητικού ιδεώδους είναι για τους εραστές της κοινοτοπίας, τους σταυροφόρους του –δικού τους– καλού και τους χειραγωγούς της κοινωνικής ανυπακοής…

Το ποδόσφαιρο ως συμβολική μάχη, από την άλλη, κάτι μου λέει: και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επέλεξα την ιδιαιτερότητα του Απόλλωνα — ή με επέλεξε, δεν έχει σημασία. Το αουτσάιντερ εξ ορισμού, το αγγλικού τύπου fair play, η ιστορία που κινείται ανάμεσά μας με ουδέτερα ρούχα να μην καλοξεχωρίζει στα μάτια της κοινής, κοινότατης γνώμης.

Πέρα από την αναιμική ρίζα μου που φύτρωσε κάποτε στα τσιμέντα των Πατησίων, η Ελαφρά Ταξιαρχία ήρθε και πάκτωσε καλά με το ενδιαφέρον μου για τους έσω μικρούς προσωπικούς αγώνες, τα συνειδησιακά αιματοκυλίσματα και τις αναμετρήσεις με την Υλη: ως εξωτερικό δεσμώτη μας, αλλά και ως εσωτερικό όριό μας…

Το απολλωνάκι ήταν, λοιπόν, όλ’ αυτά τα χρόνια ένα εσωτερικό ορόσημο, η ενθύμηση μιας ασθενικής συλλογικότητας πριν ο δρόμος μου πάρει τα χαρακτηριστικά μονήρους διαδρομής, πριν καλογίνω ο εαυτός μου· ο οποίος εδράζεται, εντούτοις, στα ήδη μπετονένια Πατήσια του ’60. Και η προοπτική της προσωπικής ματιάς παραμένει εκείνη η ελαφρώς πλαγία, ελαφρώς έκκεντρη, κοσμοκαλογερική τρόπον τινά. Μέσα στον κόσμο δηλαδή, αλλά και λίγο παράμερα. Οπως φαίνεται, ας πούμε, το γήπεδο της Ριζούπολης όταν περνάς από τη γέφυρα της Ηρακλείου. Βλέπεις μόνον τα «ψηλά» και λίγο χορτάρι στο βάθος…

Advertisements