Διαβάζω: «…Οταν γίνεται διάθλαση του φωτός μπορούμε να δούμε όλα τα χρώματα που το συνθέτουν και πάντα με την ίδια σειρά: κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλε, λουλακί και βιολετί. Ετσι, όταν το φως έρθει σε επαφή με το νερό των ωκεανών, το μοναδικό χρώμα που καταφέρνει να επιβιώσει είναι το μπλε…»

Κοίτα να δεις… Και στον δικό μου ωκεανό, όσο βυθίζομαι, το μόνο χρώμα που επιβιώνει είναι το μπλε. Κάποιοι που με γνωρίζουν αναρωτιούνται πώς γίνεται και κάποιος σαν εμένα «ασχολείται με το ποδόσφαιρο». Δεν απαντώ ποτέ, χαμογελώ και ανάβω τσιγάρο –- ίσως για να μην χρειάζεται να τους κοιτώ στα μάτια. Πώς να εξηγήσω πως δεν ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, αλλά με τον Απόλλωνα Αθηνών; Με το μπλε του εντός ωκεανού που δραπετεύει και ηττάται ξανά και ξανά στο ουράνιο τόξο της πραγματικότητας, στην κοκκινοπράσινη χίμαιρα της επιφάνειας, στις κιτρινωπές στενωπούς της Γης μας; Τις νίκες του κόκκινου ή του πράσινου κάποια στιγμή θα τις καταπιεί ο ωκεανός. Οχι μόνον αυτός που μας περιμένει όλους, αλλά και ο άλλος που ταξιδεύει εντός μας, εξίσου σιωπηλός και ανελέητος. Και εξίσου μπλε.

apollon22

Οσο θα είμαι εδώ, λοιπόν, και όσο θα κρατάω επαφή με τις εντός θάλασσες, θα στρέφω τις κεραίες μου στο πνεύμα της Ριζούπολης, που επιβιώνει πέρα και πίσω από εθνικιστικές αυταπάτες που κατάφεραν να το αλλοιώσουν (λίγο…) τα τελευταία χρόνια. Κάθε που πηγαίνω στο γήπεδο το οσφραίνομαι στον αέρα, τον αέρα που δεν άλλαξε δα και πολύ με ένα σκέπαστρο και κάμποσα καρεκλάκια. Οι μάντρες και τα τσιμέντα του παλιού επιβιώνουν κρυμμένες κάτω από τα πλαστικά καθίσματα. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια…

Advertisements