Η απομόνωση συνεχίζεται. Και μ’ αρέσει. Το βλέμμα μπορεί έτσι να χαϊδεύει τα πράγματα. Και μια νοσταλγία για τον κόσμο των ανθρώπων, που διαφεύγει στις φλέβες πότε – πότε, έχει πλέον τη σωστή δοσολογία: μια νοσταλγία υπόγλυκη, με την πίκρα αραιωμένη ίσα που να υπενθυμίζει στον ουρανίσκο την παρουσία της (για την αμοιβαία απουσία μας: όσο αποξενώνομαι από τον κόσμο, τόσο πιο αβίαστα τον αγαπώ).

Advertisements