Η Κατερίνα. Με το ηχόχρωμα μιας από τις νύχτες εκείνες, τις απαλλαγμένες από χαροκόπους. Με το πανηγύρι μισολυπόθυμο και τα μισά λαμπιόνια σβηστά — εκείνα τα πολύχρωμα, τα θυμάσαι; Και τ’ άλλα μισά, χλωμά, να χαϊδεύουν τα σκοτάδια, μπας και τα μαλακώσουν.

Advertisements