Εχει πλάκα. Μια πλάκα γίνεται εδώ και δεν ξέρουμε ποιος την κάνει σε ποιον. Αντε εσύ να βρεις τη θέση σου στην ανακατωσούρα αυτήν.

Και πάνω μας, κάποιοι αητοί ν’ αργοπετούν. Δεν είμαι γω τέτοιος, εντάξει, μην μου εξηγείς. Εγώ απλώς παρατηρώ τις άκριες του δικού σου ορίζοντα. Και του δικού μου, μετά: αυτές τις άκριες που παραβλέπει η λαχτάρα μας μέσα στη φούρια της. Τις άκριες που περισσεύουν. Ξέρεις, από ψηλά όλα είναι αλλιώς. Και σαν να μας χωρίζουν, να μπαίνουν ανάμεσά μας όσο ανεβαίνει καθένας μας – όσο μπορεί, βέβαια… Κι από χαμηλά πάλι, όλα να ξαναγίνονται δικά μας και οικεία. Ζούμε στο ανάμεσα, ναι… “Γουρούνια με φτερά”, το θυμάσαι; Εκεί στα 70’s ήταν, ναι… Στην ιταλική ”άκρα αριστερά” του τότε, μιαν ακόμα άκρια που δεν μπορέσαμε να φέρουμε βόλτα. Κι απομείναμε να αποζητάμε (άσε τους να περιγελούν) εκείνη την πατρίδα όπου αυτά τα δυο μοιάζουν να γίνονται ένα: το πάνω που πηγαίνουμε με το κάτω απ’ όπου ερχόμαστε – ή ανάποδα…

Ξέρω, καλή μου. Aπάντηση δεν έχω.

Advertisements