* Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009. Απόβραδο. Συχνά μου φαίνεται ανέλπιστο δώρο που είμαι ακόμα ζωντανός και σχετικά υγιής.

* Διάβασα το μεσημέρι από το αυτοκίνητο μια διαφημιστική πινακίδα στην παραλιακή. Κάτι βυζιά και πάνω τους γραμμένο: “Είναι δικαίωμά μου να αγοράζω έξυπνα”. Ισως πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω τον Μπάμπη. Να βλέπω ξανά τον κόσμο με τα μάτια του Μπάμπη. Ισως μια μορφή άμυνας, προκειμένου να μην σου ροκανίζουν το μυαλό οι διαφημιστές, είναι να αφήνεσαι πλήρως για λίγο στα μηνύματά τους, να εμβαπτίζεσαι στην λογική τους, και να γελάς… Πρώτα με το ανθρώπινο είδος, μετά με σένα, μετά με τα τρωκτικά του ασυνειδήτου που «δημιουργούν» στη διαφήμιση.

* Ακούω Fine Young Cannibals, “I’m Not The Man I Used To Be”.
It’s plain to see. Ουδεμία νοσταλγία. Μόνο τα πλεμόνια θα ήθελα να κράταγα από εκείνην την εποχή. Με βλέπω να αποσύρομαι όλο και περισσότερο,να επιβιώνω, να κατανοώ (αυτό δεν ήθελες μικρέ ανόητε;), να κάνω παρέα με την θνητότητά μου όλο και πιο χαλαρά· σε λίγο δεν θα νοιώθουμε ούτε καν αμηχανία μεταξύ μας… Οιωνοί μού δείχνουν τον δρόμο της συμμετοχής στη ζωή. Τους περιεργάζομαι. Τους αφήνω για λίγο να με χρωματίσουν· αφήνομαι να θυμηθώ πώς ήταν, να με θυμηθώ όμηρο της ζωής και των ορμονών μου, αχόρταγο για εμπειρία και βίωμα. Το νόημα ήταν αυθύπαρκτο (αν και λιπόσαρκο), με τα χρόνια λιγόστεψε, μέχρι που χάθηκε πίσω από τις κουρτίνες της Εντατικής. Ψαύω πεταλούδες και σωληνάκια: έχει άραγε αυθύπαρκτο νόημα αυτό το υγρό που κυλάει με απροσδιόριστα χρώματα και ρυθμούς, σε διάφορες μορφές, μέσα στο σώμα μου; Θέλω ακόμα μέθεξη και αναστατώσεις; Ναι, θέλω ακόμα, διάολε, τσιμπάω ακόμα… Αλλά είμαι πιότερο εγώ τις στιγμές που αποσύρομαι και παρατηρώ τον κόσμο, τον βάζω δίπλα στο Πριν του και χαμογελώ με το Μετά του, όσο μπορώ πια να κρυφοχαμογελώ και με εκείνο το Πριν που μου κλήρωσε. Κάπως πιο ήρεμος.
Κάπως λιγότερο χαμένος.
Κι ας μην ξέρω ακόμα πού βρίσκομαι.

Advertisements