katerina
«Κυριακή 19/6/1988. 401. Και πάλι. Η γυναίκα ξέρει πώς έχουν τα πράγματα. Ο άντρας, που χρειάζεται να παλέψει για να μάθει (μια στιγμή, μια αναλαμπή), βαραίνει με τη σημασία τους. Στοίχημα: θα λυγίσει; Τελείως διαφορετικό από το μόνιμο, διακριτικό βάρος που κουβαλάει, σαν το τσαντάκι της, μια γυναίκα, το βάρος ενός λώρου που τη συνδέει με τη γη. Βαρειές σκιές. Πού βρίσκεται η μουσική όταν δεν την ακούει κανείς; Ανδρες και ανδροειδή. Το βάρος της συμπάθειας. Σταυροδρόμια.»

* Πόσο αστείες μου μοιάζουν οι παλιές μου σκέψεις…

Advertisements