Αγαπώ τα κακοποιημένα αντικείμενα. Τα τσαλακωμένα ρούχα και τα βιβλία με τσακισμένες σελίδες. Τα ροζιασμένα χέρια με τις σπασμένες φλέβες. Τις γρατζουνιές στο τραπέζι μου και τη μυρωδιά της σκαμμένης γης.

Αδιαφορώ για τις νεαρές επιδερμίδες και τις βρεφικές αθωότητες. Για τα άγουρα φρούτα με τις χυμώδεις υποσχέσεις. Για τα αντικείμενα σε σελοφάν που λαμποκοπούν και μου κουράζουν τα μάτια. Χαμογελώ συγκαταβατικά στα χαρωπά αγόρια και κοιτώ αμίλητος (και τάχα αδιάφορος) τις λολίτες: που θαυμάζουν μαγεμένες την φύση τους.

Αλλωστε, φαίνεται να γράφουν περισσότεροι απ’ όσους διαβάζουν. Τι να γράψεις άμα δεν έχει πρώτα γράψει χιλιόμετρα το κοντέρ σου; Τι διάολο λες, όσο δεν σ’ έχει ακόμη ακουμπήσει τo δάκρυ των πραγμάτων;

Advertisements