Το φάρμακο, ούτως ειπείν, βρίσκεται πάντα εκεί που είναι και το φαρμάκι. Κι ο κόρος ο μοναδικός σύμμαχός σου στ’ αλώνι των παθών. Εύχομαι το δισάκι σου να ‘ναι ελαφρύ, η περιπλάνησή σου μακρά. Να μπορέσεις να εγκαταλείψεις τις πιο ανήμερες απ’ τις λαχτάρες σου, την κατάλληλη στιγμή, στο ρείθρο της ζωής σου. Κι ελαφρωμένος, να περπατήσεις ξανά χαλαρά. Ισως μάλιστα να πέσει τυχαία το βλέμμα και στο ρολόι σου, και να μονολογήσεις: «Πώς πέρασε η ώρα!». Καλό θα ‘ναι κι αυτό – μην τρομάξεις: ο χαμένος χρόνος του παρελθόντος θα έχει μια ευκαρία να γίνει κερδισμένο παρόν.

Advertisements