Εννοώ αυτήν την μύχια αίσθηση πως σε κάποια γωνία του δρόμου (ίσως και μετά την επόμενη γέφυρα, εκείνην που περνάει πάνω από τα πιο πρόσφατα ρεύματα της συνείδησής σου) θα ξεπροβάλει μπροστά σου διαυγώς η τάφρος που απομένει να διαβείς για να φτάσεις στον πύργο. Δεν θα σε προσμένει εκεί απαραιτήτως μια ξεροκέφαλη Δέσποινα. Αλλά ξέρεις καλά πως Κάτι που διαβιοί σε εκείνον τον πύργο (μια δέσποινα, ίσως;) θα σε απαλλάξει οριστικά απο την συνεχή αυτοαμφισβήτησή σου, αλλά και από την Προσμονή. Αν ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει ενόσω εσύ περιμένεις κάτι άλλο, τουλάχιστον να το αναμένεις εν κινήσει, διαβαίνοντας συνειδησιακές γέφυρες και τάφρους, επιβιώνοντας συνεχόμενων παρ’ ολίγον πνιγμών, σπάζοντας τα μούτρα σου (αλλ’ όχι εντελώς: άμα χάσεις τον γάιδαρο και σου μείνουν τα γκέμια, δεν θέλει και πολύ μετά να κρεμαστείς μ’ αυτά).

Ναι, η προσμονή είναι θήλυ· κι ένας αρσενικός περιπλανώμενος ιππότης, όπως ενδεχομένως κι εσύ, θα πρέπει να καταπιεί, να εσωτερικεύσει δηλαδή, κάμποσες δέσποινες πριν συναντήσει (και ανταλλάξει υγρά και ουσίες με) το εντός Θήλυ. Πρέπει να ιππεύσει λειμώνες με το άρωμά της να θολώνει τον νου του, αλλά και να διανυκτερεύσει σε ολοσκότεινα δάση όπου, μη βλέποντας την τύφλα σου, γίνεσαι «εσύ». Πρέπει να τα κάνεις, κι αυτά κι εκείνα, αλλά όχι με οποιαδήποτε σειρά: υπάρχει, βλέπεις, μια μυστική ακολουθία σε αυτά τα πράματα. Στην απέναντι πλευρά της εξίσωσης που θα σκαρώνεις, θα σε αναμένει πάντοτε, αδέκαστος κριτής, η άλγεβρα της συνείδησής σου, είτε υπονομεύοντας είτε επικροτώντας το όπερ έδει δείξαι της ζωής σου.

Το περίσσευμα

Κι όμως, καμμιά αλήθεια δεν αποδεικνύεται· όλες «βιώνονται». Αγαθός δαίμων τις δείχνει και απεγκλωβίζεις το μάτι από το δάχτυλό του μόνον όταν νοιάζεσαι για την αλήθεια της στιγμής σου – και όχι για την όποια συνέπεια με τις προηγούμενες αλήθειες σου: οι κανόνες τούτης της ακολουθίας δεν υπηρετούνται με τον νου, αναδεικνύονται μόνον την ώρα των απολογισμών, όταν διαβείς δηλαδή και το ίσον που σου κράταγε, αόρατο, το ίσο από την πρώτη στιγμή που άρθρωνες τις συνεχόμενες, διαφορετικές αλήθειες σου.

Τα ξέρεις όλ’ αυτά. Εμένα πάλι, που δεν τα ήξερα, η ζωή μου βγάζει τη γλώσσα με καινούργιο αίνιγμα: όποτε μου επιτρέπει να ξεσφίξω τα δόντια, όταν δεν χρειάζεται πάλη για την επιβίωση, ένα περίσσευμα εντός μου απειλεί να με μολύνει με μια τελματώδη υγεία. Αυτή η περίσσεια είναι που σκάβει λαγούμια στο υπέδαφος των Κοινών Τόπων. Και τότε η φθορά συστρατεύεται στον προσωπικό Στρατό Σωτηρίας. Τα στρατεύματα, βλέπεις, σε τέτοιες μάχες δεν συγκρούονται μετωπικά: αλληλοϋπονομεύονται· ειδικές δυνάμεις σαμποτάρουν τις εκατέρωθεν αλήθειες.

Οταν σκληροί θεοί παίζουν μαζί σου, χαμογέλα και πάρε τον πρώτο δρόμο που θα βρεις μπροστά σου…

Advertisements