Συχνά μ’ αρέσει να γράφω στο χαρτί με στυλό («διαρκείας», τι ταιριαστό κατηγόρημα… Οχι αυτά τα gel και μαρκαδόροι και λοιπά γλοιώδη). Καλό και το πληκτρολόγιο, αλλά με γοητεύει και το ατελές ίχνος που αφήνει το χέρι στο χαρτί, οι λίγο στραβές αράδες και οι ορατές διαγραφές, οι λέξεις που δεν δείχνουν ποτέ ακριβώς ίδιες με την προηγούμενη φορά που εγράφησαν, κι ας είναι λίγα εκατοστά πιο πριν: ο χώρος και ο χρόνος είναι ανάγλυφοι στο χαρτί. Και πιο προσωπικοί. Δύνασαι να ιχνηλατήσεις τη διαδρομή της γραφής, τα σκαμπανεβάσματά της, τα κοιτάσματα, δηλαδή, απ’ όπου μπορείς να αντλήσεις όταν δεν είσαι στραμμένος εξ ολοκλήρου στο αποτέλεσμα. Και που δεν τα βρίσκω καθόλου περιττά. Αρτια τα βρίσκω, μια και υπάρχουν εκεί ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Εγκαταβιούν προσμένοντας χέρι απαιτητικό και σπλαχνικό να τα αναδεύσει. Βλέπεις, όσο και να αναδεύεσαι κρυφίως εκ φύσεως, πάντα κάτι εντός αποζητά το έξωθεν αντάριασμα.

Advertisements