Καθημερινά, μικρά βήματα. Χωρίς κάποια προοπτική να βαραίνει τα πόδια· μέρα τη μέρα. Μια μέρα φθοράς, δυο στον φορτιστή. Και, ίσως ακόμα, κάποιο βράδυ, να συμμετάσχεις σε κάποια ανθρώπινη γιορτή: θα προετοιμαστείς σαν νυφούλα κατά μόνας, θα βάλεις ρούχο σεμνό και θα πας, χωρίς γλυκά και λουλούδια – ένα ουίσκι φτάνει. Θα λικνιστείς στα γέλια τους, θα γείρεις στις σιωπές τους· θα κρατάς το ίσο με το πόδι στο πάτωμα, στις καρδιές τους.
Μετά, μια μέρα μετά, κι αν δεν έζησες κατά πώς έπρεπε, πέρασες δίπλα τουλάχιστον — είδες.

Advertisements