Μόνον μια γενναιόδωρη νόηση μπορεί να αποξηράνει το έλος, τα βουρκωμένα νερά της συναισθηματικής παράνοιας (και ν’ αφήσει βουρκωμένα μονάχα τα μάτια).

Και τελικά, ναι: υπάρχουν μοιραίες συναντήσεις. Όχι, κατανάγκην, ανθρώπινες. Αλλά πάντοτε δεσμευτικές· με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Κάθε φορά που ένα κομμάτι συναισθηματικής σάρκας σου αντανακλάται στα πράγματα (και γυαλίζει, θαρρείς, σαν σκουπιδάκι στο βρεγμένο πεζοδρόμιο), κλώθεται η μοίρα σου – και πρέπει πάλι να αλλάξεις, για μιαν ακόμη φορά…

Advertisements