Δρόμοι· πολλοί και διαφορετικοί. Διαδρομές, ανηφόρες και κατηφόρες, παρακαμπτήριοι – με το μάγκωμα του λαχανιάσματος, χωρίς να είσαι λαχανιασμένος. Δρόμοι που επιστρέφουν, κατεβαίνουν από βουνά, με θέα στα δεξιά μιαν απέραντη θάλασσα.

Κι άλλοι δρόμοι. Και παράδρομοι με νερά και θρασεμένη βλάστηση. (Γιατί, όμως, τόσο λίγα «σταυροδρόμια»;…)

Κάθετοι της Πατησίων, μούχρωμα και μουντάδα, και φωτισμένες βιτρίνες. Η ζωή ως παραϋπνικό σύμπτωμα.

Και σακκίδια.
Τα «απαραίτητα» και τα περιττά (τα βάρη: ένα στους ώμους, ισοκατανεμημένο, κι άλλο ένα προστιθέμενο στον έναν από τους δυο).

Και αυτοκίνητα. (Ποιος οδηγεί;)
Και πότε-πότε μια μηχανή, με την σωματικότητα που υποδηλώνει. Ξέρεις. Δρόμοι, λεωφόροι, σοκάκια. Πλατείες. Οδός Κοιμήσεως.

Και τραίνα, σιδηροτροχιές και σταθμοί, άλλοι πάμφωτοι και άλλοι ερημικοί.

Συχνά αποζητάς έναν καφέ, για να μπορέσεις να συνεχίσεις. Και τσιγάρα για να μην γίνονται τζάμπα όλα αυτά, να προλάβεις, να εγγραφούν (πού, τάχα;). Θαρρείς πως είναι ένας τρόπος να ενισχύσεις την Παρουσία, να αντισταθείς στην «μηχανική» ζωή. Θαρρείς και η συνειδησιακή σου ροή είναι άλλος ένας δρόμος.

Ποιος ξέρει; Ισως κάποια στιγμή να ξυπνήσεις – ίσως πάλι, όχι.

Advertisements