Είσαι ένα ζωντανό κβάντουμ: εδώ κι εκεί ταυτοχρόνως. Παγιδευμένος στο Εδώ, αλλά ριζωμένος και στο Εκεί, στο χθες που λαμπυρίζει στον ουρανό σου, εσύ ο ίδιος δηλαδή, μερικά εκατομμύρια έτη φωτός πριν. Τρεμουλιάζει ανάμεσά τους η υπόστασή σου, σαν το νερό που μόλις άγγιξε ο άνεμος. Αφήνεις εφήμερες γραμμώσεις — σκιαγραφείς τα δεσμά σου.

Τα δειλινά σκαλίζεις τις στάχτες που άφησαν τα νεανικά πάθη σου. Ομορφη που είναι η ευωδιά του καμένου ξύλου.

Advertisements