Αποσύρομαι· άλλο ένα βήμα. Ζω την χαμηλών τόνων, καινούργια καθημερινότητά μου. Σούπερ-μάρκετ και πεζοπορία, καφές κι εφημερίδες που σύντομα δίνουν τη θέση τους σε βιβλία. Ενδιαμέσως, κοιτάζω τον κόσμο. Μια-δυο φορές τη βδομάδα πίνω μπύρες ακούγοντας θλιμμένα τραγούδια και λικνίζομαι εντός μου. Σ’ εκείνο το λίκνο που μου έφτιαξα μαζί με τον Προκρούστη μου.

Εν τω μεταξύ, οι «ενεργοί» γύρω μου υμνούν τη ζωή, αυτήν την ίδια που αντιλαμβάνονται ως θέαμα – διαμεσολαβημένο. Πρωταγωνιστές και χειροκροτητές στο ολόδικό τους show. Τους προσπερνώ. Πολύ αλαζονικοί για να ακούσουν, βλέπεις. Αλλωστε, είναι κι ο δικός τους ένας τρόπος για να ζήσεις…

Advertisements