Η δική τους ιστορία δεν ήταν το χρονικό ενός Μεγάλου Πάθους. Δεν την αλλοίωσαν ιδιαίτερα ούτε παραληρήματα, ούτε εμμονές. Ισως να ήταν η αμοιβαία εμπιστοσύνη, ένα μίνιμουμ ευγνωμοσύνης, η ηρεμία που συντρέχει την παραίτηση (κυρίως εκείνου του διψασμένου όντος που παλαιότερα συστρεφόταν, συστελλόταν και διαστελλόταν εντός). Ισως όλ’ αυτά να έχουν τις δικές τους μαγικές σκιές, που για να τις δει το μάτι πρέπει πρώτα να συνηθίσει στο μισοσκόταδο.

Advertisements