Υπήρξαν κάποιες στιγμές, παλιά, που η ζωή σού έμοιαζε με όνειρο ― θυμάσαι; Όχι καλό, ούτε κακό όνειρο: ασαφής, με όρια που διαχέονταν ανάμεσα στις επιθυμίες σου και τα μυστηριώδη «πρέπει» που αναδύονταν μέσα στους ακατανόητους κανόνες του ονείρου – και της ζωής. Θυμάσαι τότε που δεν καταλάβαινες τους κανόνες; Για πες μου τώρα, πότε ήσουν πιο πολύ «εσύ», τότε ή τώρα που έχεις καταλάβεις τον μηχανισμό αλλά ούτε «πρέπει» ούτε επιθυμίες μπορούν να σε ξεκουνήσουν;

Advertisements