Ηθελα οι λέξεις μου να είναι γυαλόχαρτα, να λειαίνουν το άφατον.
Αντ’ αυτών, ζω με στραμπουληγμένους φθόγγους. Με επινοώ συνεχώς – δεν φτάνει, εντούτοις: ακόμα κι ο λόγος μου εξασθενεί. Και, πλέον, δεν υπάρχει ούτε το καταφύγιο της ερωτικής βίας, το υποκατάστατο ύπαρξης, ούτως ειπείν, της νεότητος.
Απομένει μια γλυκασμένη τρυφερότητα, αυτή η ουσία που μπορεί να αναδυθεί αλχημιστικά μόνον στα απόβλητα της καθημερινότητας, αυτού του εργοταξίου παραγωγής βίας δηλαδή.

Advertisements