Με το που ξύπνησα κι έφτιαξα καφέ, μια σκέψη μου ρίχτηκε: όσο προχωρούν τα χρόνια, τόσο οι άνθρωποι πετούν από ερέθισμα σε ερέθισμα, από πληροφορία σε εικόνα. Αλαφιασμένα πλήθη νοητικών κομπάρσων δεν προλαβαίνουν καν να μετεικάσουν στο βλέμμα μας.

Ολο και πιο σύντομα τα στάσιμα, οι εμβαθύνσεις, οι μηρυκασμοί. Ολο και λιγότερο χαϊδεύουμε τα πράγματα· μόνον ημιτελείς χειρονομίες, αγγίγματα στα πεταχτά, με το χέρι και τον νου ήδη στο επόμενο.

Advertisements