Ηταν κάπως εκκεντρικός, η Β. το έβλεπε βέβαια. Της άρεσε όμως που αυτή η παραξενιά του κρατούσε τους άλλους ανθρώπους σε απόσταση μακριά του. Κι έτσι έμοιαζε να της ανήκει περισσότερο, να είναι περισσότερο δικός της. Κι έτσι, όχι μόνο ανεχόταν τις ιδιαιτερότητές του, τις επικροτούσε κιόλας. «Τις καλλιεργούσε» θα μπορούσε κάποιος να πει. Για καιρό.

«Καλά Χριστούγεννα» του είπε δίνοντάς του το δώρο της. «Σ’ ευχαριστώ» της είπε άχρωμα και το ακούμπησε δίπλα. Η Β. πήγε αργά στην κρεββατοκάμαρα και κατέβασε από το πάνω ράφι την βαλίτσα της. Θα την ετοίμαζε ήσυχα και θα την άφηνε στο σπίτι μιας φίλης – μετά θα πήγαινε στο μπαρ του Κώστα. Εκεί που ήξερε πως σύχναζαν οι παλιοί φίλοι της. Οι Κανονικοί.

Advertisements