Δεν είμαι συγγραφέας. Δεν είμαι καν «γραφιάς». Μόνον ένα σφουγγάρι που απορροφά ό,τι προλάβει γύρω του, και κάποια βράδια στάζει λίγες λέξεις.
Και δεν είμαι και κανονικός. Αλλά μ’ αρέσει πότε – πότε να συναντώ ανθρώπους στο ελάχιστον κανονικότητος που διατηρούμε όλοι. Και καταθλιπτικός είμαι, ναι· αλλά γελώ πολύ, και χωρίς καμιά υστερία να ελλοχεύει: μόνον αποδοχή πια, και η διαρκής, άτεγκτη άρνηση ενός «Χα» στα μούτρα των θεών· μαζί.

Advertisements