Διασχίζει αφηρημένη τον διάδρομο του σούπερ μάρκετ. Στις μπύρες «Κάιζερ» της έρχεται για λίγο εκείνος στο μυαλό, αλλά γρήγορα αρχίζει να ξανατρέχει στο μυαλό της τη λίστα με τα ψώνια της. Άλλωστε δεν τα θυμάται καλά πια, πολλά έχουν από τότε πάρει μια θολωμένη απόχρωση· αλλά έντονη ακόμα, με μιαν ένταση γλυκεία, χωρίς καμιάν οξύτητα: σαν το μωβ κασκόλ της – σαν όλα αυτά τα μωβ αντικείμενα γύρω της. Η ζωή της: διάχυτη ένταση, που δεν τη γδέρνουν πια οξείες γωνίες. Μετριασμένη αρκετά. Στα μέτρα της. Που δεν καλοξέρει αν είναι δικά της βέβαια. Είναι βατά όμως, και οικεία σαν το μωβ κασκόλ στον λαιμό της. Την περιθάλπουν χωρίς να την πνίγουν. Μετράει τέσσερις κόκα κόλες και έξι γάλατα να βάζει στον καφέ της. Κάτι ατίθασο εντός του νου της μετράει μήνες και χρόνια. Να μην ξεχάσει και τον καφέ· να μην ξεχάσει να τα σκεφτεί όλα αυτά κάποιο απόγευμα. Με καφέ και βουτήματα, με δυο μετρημένα τσιγάρα, με το σκυλί στα πόδια της. Διότι χωρίς ένα βλέμμα να την κοιτά δυσκολεύεται να σκεφθεί. Α, ναι, και σκυλοτροφή. Φτάνει στις οδοντόβουρτσες. Διαλέγει χωρίς να σκεφθεί: μωβ medium…

Advertisements