Έβαλες αλκοόλ και μουσική να συντροφέψουν το κερί που άναψες δοκιμάζοντας τάχα έναν αναπτήρα. Δεν ήξερες πως, μετά, αρμονίες θα αμβλύνουν τις γωνίες του δωματίου; Πως ανάμεσά τους, για λίγο, θα σφυρίζει ο άνεμος έξω από το παράθυρο σου;

Η φλόγα του κεριού, είναι όντως αναποφάσιστη. Και η μουσική: ναι, τα σκουπίδια του νου έχουν ήχο· οικείον ήχο. Ανακατεύονται και τριζοβολάνε αρμονικά, σκέψεις πολτοποιούν έννοιες, γεωμετρικά σχήματα περιγελούν χρόνους, συνειδητοποιήσεις αφοδεύουν συναισθήματα…

Πάντως δεν θα αναμετρήσεις στιγμές. Ούτως ή άλλως, οι περισσότερες διέφυγαν. Κι εκείνες που άξιζαν χρόνια κόλασης παρεσύρθησαν επίσης στην ιλύ της ζωής σου. Μόνον μικρά, ανεπιφύλακτα “τώρα” θα επιτρέψεις να γείρουν την φλόγα του κεριού. Απρόσεκτα, φυσικά.

Advertisements