Μ’ αρέσει το γλυκύ φως του δειλινού: το κουρασμένο να μας καίει, ούτως ειπείν. Αλλά μπορώ ακόμη να χαίρομαι και το κοφτερό γωνιώδες φως της μεσημβρίας, ίσως με λίγη βία αυτό: επειδή σημαίνει πως είμαι ζωντανός και ζορίζομαι ακόμη…

Το ηδύ φως του δειλινού είναι καλύτερο ακόμη κι απ’ το παρηγορητικό σκότος της επελαύνουσας νύχτας.

Advertisements