<BR>

Και μη νομίσεις πως οι ποιητικίζουσες οδοί είναι εύκολες να τις διαβείς.

Δεν αρκούν οι όμορφες, λαγαρές λέξεις, να το ξέρεις. Ούτε οι μορφές που σε παίρνουν στα σύννεφα στον ουρανό σου πότε-πότε. Όπως και δεν αρκεί, φυσικά, να σου μιλούν προσωπικά οι πινακίδες στους δρόμους…

Πρέπει να θυσιάσεις πολλά ανθρώπινά σου στις παρυφές κάθε μισο-κλεμμένης μεθυσμένης νύχτας σου.

Και κάθε σταυροδρόμι, κάθε στιγμή, από κει πέρα, μπορεί να είναι το σημείο που θα σωπάσεις οριστικά. Που θα πέσει ο πυρετός σου εννοώ. Ηττημένος κι αυτός, όπως όλα τα άλλα σου.

Δεν θα είναι κάποιο συνειδησιακό αίθριο, μην αυταπατάσαι: άγονη περιοχή θα ‘ναι· και τα μέχρι τούδε λάφυρά σου άχρηστα θα σου φαντάζουν. Κι εσύ, με την πλάτη στον τοίχο μιας ξεθυμασμένης επιθυμίας σου, θα στέκεις βουβός. Κι οι όποιες απουσίες της, εκείνης, δίχως καμιάν πυκνότητα πια δίπλα σου.

Και οι πυρετοί, το ξέρεις, δεν σκηνοθετούνται. (Μην χλευάζεις, λοιπόν…)

Καλά είναι κι έτσι… Όλα καλά….

(Α, και να σου πω: δεν θέλω να πω τίποτα στους ανθρώπους· μόνον να τους παρατηρώ.)

Advertisements