Πόσο γλυκούτσικα αστείοι μου φαίνονται οι άνθρωποι που στα πενήντα τους αποφεύγουν την «δέσμευση». Λες να νομίζουν πραγματικά πως θα ζήσουν για πάντα; Σαν δεκαοκτάχρονα που όλες οι επιλογές ανοίγονται βεντάλια μπροστά τους, κι άμα, βρε αδερφέ, κάτι δεν μας κάτσει ξαναρχίζουμε; Λες; Γλυκό μου μοιάζει πια, αλήθεια. Όπως κι όλες οι σπαταλημένες ζωές δηλαδή: αυτές που δεν ευλογήθηκαν με την γνώση πως το τίμημα για να ζήσεις κάτι είναι όλα εκείνα που, αντ’ αυτού, δεν θα ζήσεις ποτέ.

Advertisements