«Κάτι να ‘ναι στραβό, πάντοτε, αλλιώς η ζωή είναι ανυπόφορη” είπες και κύκλωσες με το δάχτυλο το χείλος του ποτηριού σου. Μισοέσκυψα ακούγοντάς σε και κύκλωσα το φως απ’ το σποτάκι στην μπάρα εμπρός μου. Συνέχισες: «Και θα ‘ναι καλά: περικυκλωμένοι από μικρές, οικείες ελλείψεις, θα πορευθούμε στην εφαπτομένη του κόσμου — ωραία θα’ναι σου λέω. Προσέχοντας, βέβαια, μην πατήσουμε τους αρμούς στα πλακάκια των Ολοστρόγγυλων. Κρυφά τους, δηλαδή».

Advertisements