Εν ολίγοις

2 Comments

Στη γραφή δεν μου αρέσουν οι μακροπερίοδοι προτάσεις, οι ατελεύτητες περιγραφές και οι απεραντολογίες, ίσως γιατί μου δημιουργούν το ίδιο συναίσθημα ανυπομονησίας και δυσφορίας που νοιώθω ως ακροατής όταν κάποιος μακρηγορεί, καθυστερεί να καταλήξει στην ουσία όσων θέλει να πει, στριφογυρίζει σε εισαγωγές και a priori επεξηγήσεις όσων δεν έχει ακόμη εκφράσει, πιστεύοντας ότι ο συνομιλητής του είναι ήδη στο μυαλό του και ξέρει ποιο πράγμα επεξηγεί τι, ότι ο συνομιλητής του έχει χαρτογραφήσει στο δικό του μυαλό τα δεδομένα και τις μεταξύ τους σχέσεις κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο και, ως εκ τούτου, σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως βγάζω αυθόρμητα το συμπέρασμα ότι ο συνομιλητής μου είναι ιδιαίτερα ναρκισιστική προσωπικότητα, κλεισμένος στο ολόδικό του μικροσκοπικό σύμπαν που αποτελείται από τον εαυτό του πρωταγωνιστή και μυριάδες κομπάρσους τους άλλους, το Άλλο βρίσκεται απέναντί του και όχι μέσα του ως ο εν δυνάμει εαυτός του, ως απραγματοποίητες εκδοχές της ψυχής του, αδυνατεί να μπει στη θέση του άλλου, να δει τον κόσμο από μία διαφορετική οπτική γωνία και ενδεχομένως με διαφορετικό κέντρο βάρους, κι είναι αυτός μάλλον ο λόγος που συχνά σιωπώ, οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μου θεωρούν ότι κλείνομαι στον εαυτό μου, ενώ θα ήταν πιο κοντά στην αλήθεια να πούμε ότι κλείνω κατά κάποιον τρόπο τα μάτια για να δω πιο καθαρά, με πιο ζωηρά χρώματα τον κόσμο του άλλου, ναι, βεβαίως, μερικές φορές το κάνω μόνο και μόνο για να ξαναβρώ το νήμα που έχασα στις διακλαδώσεις της νοητικής πορείας του άλλου, αλλά, στο κάτω-κάτω της γραφής, όσο ειρωνική και αν ακούγεται αυτή η επανάληψη, η γραφή δεν είναι παρά αφαίρεση, ψαλίδισμα των περιττών, σμίλεμα του όγκου του ανέκφραστου ώστε να απομείνει το λιγότερο του εκπεφρασμένου, ένα «λιγότερο» όμως που υπονοεί δυνατότητες, κι αυτό μου φέρνει στο μυαλό εκείνον τον μεθυσμένο που προσπαθούσε να πει στον αδιάφορο μπάρμαν πως όλα «μια απόφαση είναι, αλλά μια πολύ σοβαρή απόφαση, δεν την παίρνουμε για πλάκα, ή μπορεί και να την πάρουμε για πλάκα, αλλά τότε πρέπει η πλάκα να είναι σοβαρή, γιατί αυτό το αστείο μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες κι εσύ θα πρέπει να είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα», και μου έβαλε μια άσκηση, δεν έχει σημασία ποια, δεν την θυμάμαι πια, αυτό που θυμάμαι είναι ότι με έσωσαν οι επεξηγήσεις, επεξηγήσεις σε παρατακτική σύνδεση, και αυτό το κάπως φτηνό κόλπο δεν είναι και τόσο φτηνό τελικά, αν σκεφτείς ότι έχουν γράψει τόσοι και τόσοι πριν από σένα, και η δική σου γραφή είναι άλλη μια επεξήγηση σε παράταξη γι’ αυτό που όλοι ήθελαν να πουν και κανείς δεν μπόρεσε να πει τελικά, και ποτέ δεν θα μπορέσει γιατί δεν χωράει στις λέξεις, τις λέξεις που δεν είναι παρά το δεκανίκι του μυαλού μας, κι ας μοιάζει λίγο ως άσκηση τεχνικής, ανούσια και επαναλαμβανόμενη σαν σουηδική γυμναστική συντακτικού, γιατί αυτό που νιώθουμε δεν λέγεται, καρτ ποστάλ στέλνουμε από μακρινούς τόπους, εξασθενημένα σήματα καπνού από κρυμμένες βουνοκορφές, σχήματα που μοιάζουν στις μορφές που παίρνει ο καπνός του άλλου, πάντα μοιάζουν, άλλωστε, γι’ αυτό και το γράφω με τη μία και δεν το ξαναδιαβάζω, γιατί τότε θα γίνει κάτι άλλο, και δεν έχει τόσο σημασία αν θα γράψεις αυτό ή το άλλο, σημασία έχει να επιμένεις, όπως και στη ζωή άλλωστε, σημασία δεν έχει αν έκανες αυτό ή το άλλο, αν βρήκες κάποιο νόημα ή όχι, σημασία έχει να επιμένεις, έστω και χωρίς στόχο, έστω και χωρίς να ξέρεις καν γιατί, να επιμένεις ακόμη και χωρίς αποθέματα, όταν τραβάς από τον πάτο σου τα σκουπιδάκια που έχουν κατακάτσει εκεί και τα φίλτρα σου πότε πότε μπουκώνουν, εσύ να επιμένεις, ένα πείσμα είναι η ζωή, ένα παιδικό πείσμα που ίσως καταφέρεις να το κάνεις γέρικο, σκυλίσιο πείσμα, και τότε θα έχεις βρει έναν μισερό λόγο για να ζεις, το άλλο μισό θα σου λείπει μόνο, θα είσαι κοντά πια να καταλάβεις επιτέλους τι γίνεται εδώ πέρα, ποιος είναι ο μηχανισμός αυτού του κόσμου, να δεις τα κρυμμένα γρανάζια του.

Ανάσα τώρα…

Advertisements

Διεκπεραιώσεις

Leave a comment

Τις νύχτες, εδώ και καιρό, εντρυφείς στις νεοπαγείς αισθήσεις παλαιοτάτων μνημών· με όσο αλκοόλ και τσιγάρο αντέχεις πλέον. Το επόμενο πρωί, κάθε φορά, κρεμάς άσπρα καρτελάκια στο δάχτυλο του ποδιού των αναμνήσεών σου και πρωτοκολλείς άλλον έναν θάνατο.

Εν αρχή

Leave a comment

Ποιος λόγος ήτο εν αρχή;
Οι περισσότεροι εννοούν την Λογική — τον ορθόν τοιούτον. Κάποιοι –λιγότεροι– την ομιλία. Εγώ πάλι προτιμώ να νοώ τον εν αρχή Λόγο με την τρίτη έννοιά του: της Αναλογίας, του Μέτρου. Είναι βλέπεις η Επίχρυσος Τομή μου· ή μάλλον ο άγγελός μου, με το αμφίφυλο κορμί του διάστικτο με διάσπαρτες ουλές· κι εγώ πρέπει κάθε μέρα να τον θωρώ και να τις συνδέω σε νοήμον σχέδιο για να μην φτερουγίσει μακριά κι αυτός…
Ναι, φίλε μου, η Αναλογία ήτο εν αρχή. Διότι τίποτα δεν μπορεί να νοηθεί δίχως μιαν προϋπάρχουσα αναλογία του (στον νου ή εν τοις πράγμασι, αδιάφορον).

Και διότι εσένα σε θυμάμαι από τις εποχές πριν σε γνωρίσω.